حبذا ...

از مقامات تبتّل تا فنا .. پلّه پلّه تا ملاقات خدا ..

حبذا ...

از مقامات تبتّل تا فنا .. پلّه پلّه تا ملاقات خدا ..

مشخصات بلاگ
حبذا ...

لک الحمد یا ذالجود و المجد و العلی
تبارکت تعطی من تشاء و تمنع
الهی و خلّاقی و حرزی و موئلی
الیک لدی الاعسار و الیسر افزع
الهی اذقنی طعم عفوک یوم لا
بنون و لا مال هنالک ینفع
...

بایگانی
پیوندها

از نو برایت می نویسم (9) ...

يكشنبه, ۱۶ آبان ۱۳۹۵، ۱۱:۵۷ ق.ظ

" امروز روز خوبی بود. با دوچرخه ی عاریه به دانشکده ی منابع انرژی رفتم. با پروفسور "خالد عزیز" یکی از مشهورترین اساتید نفت و گاز دنیاست صحبت کردم و در مورد امکان کار بر روی پروژه ی مشترکی به توافق رسیدیم. البته شرط و شروطی داشت و اینکه فلان درس را ابتدا با او بگیرم. در مجموع خوب بود. البته این مدّت اینقدر اتّفاقات عجیب و غریب افتاده است که واقعا نمی شود به هیچ چیز اعتماد کرد. توکّل کرده ام و می دانم که اگر خدا بخواهد من اینجا بمانم خودش ماجرا را جلو می برد. ما تنها عروسک های کوکی ِ یک تقدیر هستیم ...

با وجود اتّفاق نسبتاً امیدوار کننده ی امروز، به نحو غریبی دلم گرفته است. طوری که واقعا نمی توانم درست نفس بکشم. بریده بریده و با بغض است. وقتی آرمان های آدم از توانایی هایش بزرگ تر باشد، در فشار ِ خرد کننده ای تحقیر می شود. وقتی نمی توانی کاری که بدان اعتقاد داری را بکنی. در فاصله ی توانایی ها و آرمان ها تمام می شوی. در فاصله ی بین واقعیت و حقیقت. و واقعیت اینست که آدم فقط چند ثانیه می تواند برای خدا نفس بکشد، بعد درگیر خودش می شود. کسی که یک روز لب به آب نزند، و عطش هجوم بیاورد به توانش، سخت است که فردا صبح اندیشه ای جز نوشیدن داشته باشد. آرمان های من همه از جنس تشنگی بودند. و در غایت آن، اینطور تعریف شده بود که باید تشنه بر روی دریا بمیرم ... 

گاهی به این می اندیشم که شاید بزرگترین نعمت الهی نعمت فراموشی است. که باعث می شود آدم بتواند گذشته را به یاد نیاورد. چه نعمتی است ندانستن بر بالهای پرنده. دانستن، حجم قفس را به رخ ِ بال پرنده می کشد. من دچار این بیماری هستم که بدیهیات روزمره ی زندگی را ممکن است فراموش کنم ولی یک مکالمه یا سکانس مهجور از زندگی ممکن است سال های سال، روزی چند بار پیش چشمانم بیاید .. لکن چه چاره با بخت گمراه ..

.

فضای دانشگاه شلوغ و پر همهمه است. نمی دانم چرا در هر جمعی احساس می کنم وصله ی ناجور هستم. میخواهم با دیگران ارتباط بگیرم ولی می بینم که ظرف چند دقیقه حوصله ام سر می رود. مشکل سپری کردن اوقات با ایرانی های اینجا اینست که حواشی ِ خسته ای کننده ای دارد. و مضاف بر این ها، انگار می خواهند انتقام تمام ناراحتی های گذشته شان را از من بگیرند. من را نماد جمهوری اسلامی می بینند.و از شما چه پنهان، با اینکه خودم می دانم آلوده تر از آنم که چنین نسبتی به من دهند، احساس خوبی می کنم. کاش می توانستم چیزی که آنها مرا بدان سرزنش می کنند باشم ... کاش .. احساس صادق مشکینی در فیلم لیلی با من است را دارم. طرف می رود که وام قرض الحسنه بگیرد ولی موج جبهه او را تا خط مقدّم می برد .. هرچه عقب تر می نشیند، او را جلوتر می گذارند .. هرچه برای دیگران  بیشتر توضیح می دهد، بقیه خیال می کنند اخلاص او بیشتر است .. دیروز در نمازم هزار فکر درهم بود و دیدم یکی از دوستان ایستاده است و می ستاید که قرائت نمازت را دوست دارم. و می دانی، خجالت کشیدم. همین .. 

احساسم نسبت به ایرانی های اینجا، بیش از هرچیز دلسوزی است. احساس سوره ی والعصر است. که انسان در خسران است مگر آنها که ایمان بیاورند. و در راه خدا صبر پیشه کنند. ایرانی های اینجا، عجول و پر از آرزوهای طولانی اند. به قول رومن گاری، از آنها که حتی در عمرشان یکبار هم درست حسابی نشده فرصت کنند خودشان را تمیز کنند! طول امل .. می دانی؟ حق هم دارند شاید. دنیا اینجا تمام می شود. تمام شرکت های مهم دنیا در همین منطقه هستند. اگر در دنیا بشود به جایی رسید، اینجا بهترین شروع ممکن است. اینست که اکثر قریب به اتّفاق ایرانی های اینجا، به نحو عجیبی خودخواه هستند ..

دنیای آمریکایی ها هم خیلی شلخته و ناجور است. مثل خانه ای است که هیچ چیز سر جای خودش نیست و در کمال خونسردی همه ی اهل خانه بدان خو گرفته اند. تا جایی که می توانند کار می کنند و یا کتاب می خوانند. بقیه ی وقت شان را هم یا ورزش می کنند، یا به تماشای خزعبلات می نشینند و یا مست می کنند. این برنامه ی روزانه ی اکثرشان است. دنیای شان انفرادی است ..

..

دیر وقت است و باید کمی استراحت کنم. سرد است و نمی دانم چرا احساس می کنم هرگز دیگر گرم نخواهم شد. تا مغز استخوانم سرما نفوذ کرده. حشره ها از شدت سرما خودشان را به شیشه ی اتاقم می کوبند. "فقط همین مانده بود که دلش برای پروانه هایی که خودشان را به شیشه می کوبند، بسوزد .."بی قرارم و بیش از همه ی بی قراری ام، توقّع یافتن قرار و سکون اذیّت م می کند. دوستان آخر هفته هماهنگ کرده اند و رفته اند یکی از شهربازی های مشهور اینجا، Six Flags. که به داشتن بعضی اسباب و وسایل نادر شهره است. من نرفتم. نه حوصله ش را داشتم، نه رغبت ش را و نه دلم می آمد در این وضع ...

.

گرچه می گویند، می گریند روی ساحل نزدیک، سوگواران در میان سوگواران/ قاصد روزان ابری/ داروگ/ کی می رسد باران؟/ بر بساطی که بساطی نیست/ در درون کومه ی تاریک من که ذرّه ای با آن نشاطی نیست/ و جدار دنده های نی به دیوار اتاقم دارد از خشکیش می ترکد/ چون دل یاران که در هجران یاران ... 

"

  • ۹۵/۰۸/۱۶
  • ح.ب

نظرات  (۱۲)

حرفی که عمری نتوانسته بودم برنمش را اینجا خواندم:
وقتی آرمان های آدم از توانایی هایش بزرگ تر باشد، در فشار ِ خرد کننده ای تحقیر می شود. 



بیچارگی ست برای خودش اینکه در همین جا هم
احساس وصله ی ناجور بودن بیخ گردنم است ...
سلام
موقع خواندن این نوشته دو سه تا آه درست و حسابی کشیدم، این قدر حسش نزدیک بود و شما هم خوب روایت کرده بودید.
در مسیر حق، استوار باشید!
سلام جملاتت رو صدبار خوندم  حقیقت واقعیت آرمان فراموشی و نفس کشیدن برای خدا تنها چند ثانیه....
ویاد این شعر افتادم جانا سخن از زبان ما میگویی وصف الحال این روزهای ما بود. شما اون سر دنیا این دغدغه ها رو داشتی و الان من اینجا.


پاسخ:
صدبار اغراق شاعرانه است لابد. نیست؟
انتظار ما همان یکبار است و به قول حافظ "فاتحه ای چو آمدی، بر سر خسته ای بخوان .. "
ممنونم که مینویسید. مخصوصا این سری نوشته ها...
برای من خیلی لازمن و خیلی اثر گذار
تب و تاب رفتن و شوق عنوان دهن پرکن فارغ التحصیل یه دانشگاه فرنگی مدتی میشد که سرگردانم کرده بود. به تک تک این کلمه ها نیاز داشتم.
قلمتون روون و نفستون گرم استاد.
پاسخ:
شعرم یکسر سوانح اوقات است .. (بیدل)
قلمتان را بسیار دوست میدارم.نگاهتان به پدیده ها و اتفاقات را همچنین...جز اینکه دیدگاهم نسبت به سیاست جاری در ایران با شما بسیار متفاوت هست و جمله طلایی این نوشته تان برای من:بی فرارم و بیش از آن توقع قرار و سکون اذیتم میکند.قلمتان پایا و زنده و روح و ذهنتان آزاد و بنده خدا...
پاسخ:
ممنون. در مسائل سیاست جاری ایران هم ان شاء الله تفاوت هایمان کم تر می شود ... 
وقتی آرمان های آدم از توانایی هایش بزرگ تر باشد، در فشار ِ خرد کننده ای تحقیر می شود. وقتی نمی توانی کاری که بدان اعتقاد داری را بکنی. در فاصله ی توانایی ها و آرمان ها ......    
  
بی نظیر بود ، فکر کنم این بخش رو من بهتر درک کرده ام نظر شما چیه ؟
پاسخ:
سلام. شما کدام علی هستی؟ همانی که مدتی است جواب تلفن ما را هم نمی دهد؟ :)

  • Mohammad Rastegarfar
  • سلام برادر
    وقت بخیر و خدا قوت

    یادم می آید در یکی از نوشته های پیشنت گفته بودی که برای هزینه دانشگاه کلی نگران بودی و ...

    سوالی برایم پیش آمد..
    مگر شما آنجا فاند نداشتید ؟ شما که فارغ التحصیل شریف بودید چرا نتوانستید از استنفورد فاند بگیرید ؟
    ممنون اگر همینجا پاسخ دهید.
    یا علی
    پاسخ:
    سلام برادر
    چون ویزایم را یک ترم دیر دادند، فرصت از دست رفت
    مجیور شدم با استاد دیگری صحبت کنم

    عالی...
    سلام این علی که میگویید شما ، آیا همینطور است که من نوشته ام 
    اصلا اینجا مگر چند مهمان علی دارد 
    پاسخ:
    آن علی که می شناسم گرفتار خودش است ...
    این توصیف خیلی خوب و دقیقی بود:
    "دنیای آمریکایی ها هم خیلی شلخته و ناجور است"

    و این توضیح مبهم:
    "شاید بزرگترین نعمت الهی نعمت فراموشی است"

    شاید هم:
     همیشه بزرگترین نعمت الهی فراموشکاری نیست
    همیشه فراموشکاری نعمت نیست
     فراموشکاری بزرگترین نعمت نیست

    ببخشید که دارم شبیه معلم های دیکته می شوم! 


    این فاصله های طولانی برای چه ؟
    پاسخ:
    تا بدانند که از یاد فراموشانند ...
    قاصد روزان ابری، داروگ، کی می رسد ب ا ر ا ن ...
    * نوشتنتونو دوست دارم... ممنونم*
    .
    .
    و من از ترس خودکشی، م ی م ی ر م...

    پاسخ:
    به زودی خواهم نوشت ..

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی